Sinds het verschijnen van mijn eerste kinderboek in 2014 (Lucy heeft een ballon) heb ik mij meer en meer toegelegd op het maken van illustraties. Dieren in aquarel, strips in potlood, maar vooral de pentekeningen zijn een veelvuldig beoefende manier gevonden om mijn fantasie te kunnen uiten.

De behoefte om anatomisch correct te tekenen zorgt ervoor dat ik tegenwoordig bijna dagelijks weer het potlood oppak om te oefenen en te oefenen. Overal neem ik mijn Ipad of papieren dummy mee naartoe om in de momenten dat ik in een wachtkamer moet wachten, of gewoon in een lunchroom zit te pauzeren, mezelf meer en meer te bekwamen in het symmetrische lijnenspel van het gezicht, de juiste verhoudingen van het lichaam in beweging en de details van een harige vacht van een dier of juist de schaduwval in dit alles. Mijn motto is geworden: “Iedere dag is er één om weer iets nieuws te leren.”